قانون اتباع خارجی ماده 2
قانون اتباع خارجی ماده 2
ماده 2 – اجازه ورود به ایران و عبور از آن به وسیله ویزای مأمورین ایران در خارجه در روی تذکره و یا اوراق و شهادتنامههای هویت صادره ازطرف دولت متبوعه هر کس تحصیل میشود. مأمورین ایران در خارجه در موارد ذیل باید از دادن ویزا خودداری نمایند: الف – در صورتی که صحت اسناد ارائه شده را تردید نمایند. ب – اشخاصی که مطابق قوانین ایران تبعه ایران محسوب شده و بخواهند با اوراق تابعیت غیر ایرانی به ایران مسافرت کنند. ج – اگر حضور خارجی در ایران بر ضد امنیت مملکت و یا نظم عمومی و یا به جهات دیگری منافی مصالح مملکتی باشد. د – اگر خارجی در ایران سابقه محکومیت به جنحه مهم و یا جنایت داشته و یا در مملکت خارجه محکوم به جنحه و یا جنایت شده باشد. ه – اگر خارجی قبلاً از ایران اخراج شده باشد. و – اگر حضور خارجی در ایران به ملاحظه حفظالصحه عمومی و یا عملیات منافی عفت صلاح نباشد. ز – اگر خارجی نتواند اثبات نماید که وسائل تحصیل معاش خود را در ایران به وسیله سرمایه یا مشاغل مفیده خود دارا میباشد. ویزای مأمورین ایران در خارجه علاوه بر حق ورود با مراعات مقررات ماده 3 حق سی روز اقامت در ایران را نیز به دارنده میدهد مواردی که از طرفدولت ترتیب خاصی مقرر بوده است از این قاعده مستثنی میباشد.
